Libing

                         Tok-tok-tok. Naulinagan ko na. Paparating na siya. Kailangan ko na maghanda.

                         Ako ay isang photographer. Saan man ako pumunta, malayo man o malapit, lagi kong bitbit ang aking camera. Hindi ko hahayaang ang mga mata ko lang ang mabusog sa nakikita ko, nais ko itong ibahagi sa iba sa pamamagitan ng pagkuha ng litrato. Klik!

                            Paru-paro. Dagat. Bukang-liwayway. Bulaklak. Alapaap. Mga imprastraktura. LAhat ng iyan hanggang sa kaliit-liitang bagay na hindi napapansin ay perpekto sa aking paningin. Ang mga bagay na nagbibigay ng panandaliang kakuntentuhan at kasiyahan sa batang tulad ko.

                          Ngunit, sa dinami-dami ng nakalagak sa ating mundo, ang aking paboritong kunan ay tao.

                           

                          Oo, tao. Lalo na ang sarili ko.

                           

                           Punta ng SM. Klik. Pupunta sa Baguio. Klik. Pumunta sa Aurora. Klik. Nabungi ang ngipin. Klik. Unang araw sa eskwela. Klik. Nadagdagan ang pilikmata. Klik. May logo ni Superman. Klik.

                               Klik. Klik. Klik. Walang katapusang klik. Mapaselfie, jumpshot, look-up, lookdown. Basta litrato ang usapan, tatakbo ako upang ngumiti at magpose.

                    

                                Sa dinami-dami ng taong nagbabalat-kayo, ila'y nananatili at ila'y hindi nakatatagal, mayroon akong natuklasan na gumuhit sa kaibuturan ng aking puso. Naiinis na ang mga kaibigan ko sa pagkahilig ko sa litrato.

                                Sobra na raw kasi. Sobra na.

                                Matapos humiwalay ng langis sa tubig, lumbay ang dumagok sa akin. Hindi naging makatarungan ang paghatol nila sa akin. Ano ba ang nakaiinis sa pagkahilig sa litrato.

                                Para ka kasing bata, sabi ng kaibigan ko.

                                Oo, inaamin ko na parang bataa ako--madaling maantig sa maliliit na bagay na aking nasisilayan, ngunit hindi naman ako isip-bata na hindi sumasaya para sa kasiyahan ng kanyang kapwa.

                                 Kung maiintindihan nyo lang...

                                 Ako si Anna. Isa ako sa labindalawang milyon na nakikipaglaban sa sakit na kanser. Nalaman ko ito nang ako'y sampung taong gulang na. Ito ay malala na at baka bukas o makalawa, ako'y nasa langit na. Iyan ang sabi ng doktor. Ngunit kahit may taning na ang buhay ko, klik pa rin ng klik!!

                                Sa kasalukuyang saglit, nakakalbo na ako. Klik. Nauubos na ang dugo ko sa labi. Klik. Nagbabago na ang kaanyuan ko. Klik!

                               Klik. Klik. Klik. Hindi ako magsasawa sa tunog na ito. Magsasawa siguro ako kapag lumipad ang sangkabakahan.

                             Dear camera,

                                                   Mamamatay na raw ako. Mamimiss kita nang sobra. Ikaw itong nakauunawa at sumama sa akin sa mundong malalim ang kaligayan, sa mundong hindi natutuwa sa mababaw kong pangarapin at kaligayahan. Isa lang naman ang hiling ko--kapag tuluyan na akong pumanaw, kuhanan mo ako sa suot kong gown sa aking kabaong, 'yung magandang anggulo, at gusto ko kita ang buong katawan. Kuhanan mo rin ang mga makikipaglibing para naman may remembrance sila. Iyon lamang, mamimiss kita. Salamat sa mga alaala at sa pagkuha ng aking mg alalala. Mahal na mahal kita.

                                P.S. Ipunin mo ang aking mga litrato, ilagay mo sa powerpoint presentation na tribute sa akin kapag inilibing ako ha.

                                 Sa pagtalon ng maraming tala, may dahilan pa rin ang lahat. May dahilan ang bawat klik na kumikiliti sa aking kaluluwa. May dahilan kung bakit mahilig sa litrato at iyon ay dahil sa libing ko. Gusto ko, maganda ang presentasyon sa araw na ako'y ihihimlay, sa pinakahuling araw na makikita ninyo ako sa inyong buhay. Ang araw na pinaghandaan ko sa buong buhay ko.

                                Maiksi lang kasi ang aking buhay kaya isinalin ko na ang lahat sa litrato. Pasensya sa mga taong ayaw sa ideya ko, sa mga taong nabangga ng paghahanda ko.

                                

             

                           

                         

                                          

    

                 Tok-tok-tok. Kumakatok na ang kamatayan. Punta ka sa libing ko ha at litratuhan mo ako. :)

We are not yet done.

My inspiration. Sagradan Penpushers.

My Insights about Tuesdays With Morrie

                         

            “Because if you've found meaning in your life, you don't want to go back. You want to go forward.”

            This quotation changed my perception about the meaning of life. I told myself that I should try to forget all the bad things that occured to me because the future awaits a better chance for us. We are molded with our past and motivated with our present so that as the future beckons, we are ready. We always want to go back and fix the mess, but the real thing is, learning from our mistakes hone us to be the best person. We should accept the past for what it is without discarding it because at one point, the past is the reason of what we are now and why are we still here.

         The true meaning of our life is how we ready ourselves with the future—with death.

         Life goes on with or without the things that you want. You go, laugh, cry, strive, find, lose, detach, devote, move on, learn, let go, win, lose, try, sacrifice, surrender, and finally, you die. Death is an inch away if you don’t know how to live life. Everything is impermanent; everyone is impermanent so we should take all the risks in order to have a happy and productive life. We shouldn’t be stuck into the things that will waste its precious time because one day, regrets would welcome us as we die. We are given life by God, our challenge is to make it alive by having a purpose and learning how to love.           

        Death, therefore, is the key to having life. 

My Second home

I miss my school.

-Kent Ramos

Sa Wakas

                     Naaalala ko pa ang mga araw na iyon--ang mga araw na kami pa ang magkasama.

  
                       Natuwa ako nang isinilang ka. Sa wakas, may mag-aalaga na sa akin at may aalagaan na rin ako, iyan pa nga ang nasabi ko. Sa mga unang araw mo sa mundong ito, hindi mo ako napapansin, tila alikabok pa lamang sa iyong paningin. Hindi ako nalungkot, 'pagkat alam ko napagdating ng araw, ako ang isasama mo sa iyong mga lakbayin.

                       Tatlong gulang ka na at pumapasok na sa eskwela. Sa wakas, ako ay iyo nang makakasama. tinuruan kita sumulat ng abakada at ang mga magulang mo'y kasiyahan ang nadama. Marahil, kung kaya kong umalon ay naabot ko na ang alapaap sa sobrang saya. Dahil sa wakas, ako ay iyo nang nakilala.

                       Isa ako sa naging saksi ng iyong paglaki. Saan ka man tumungo ay kasama mo akong parati. Naroon ako nang matuto kang gumuhit ng bilog, nang gumawa ka ng liham para sa iyong iniirog, nang naisulat mo ang tula na ipinasulat ng iyong maestra, at nang matuto kang humanap ng kapayapaan sa pamamagitan ng paglalathala.

                        Hindi kita iniwan.

                        Matapos nang libo-libong paghihintayan ng araw at buwan, nakita ko na lamang ang aking sarili na mag-isa sa iyong kwarto. Dumungaw ako upang hanapin ka.

                         Nakita kita na may kasama nang iba.

                          Hanggang sa mabulok na ako sa iyong kwarto. Naiinip. Tuliro. Di makasabay sa agos ng buhay. Ang oras ay patuloy na tumatakbo ngunit hindi mo pa rin ako binabalikan. Ang huling balita ko, mayroon ka ng asawa at kayo ay may supling na. Sabi nila, mataas na ang antas mo sa buhay.

                          Ikaw daw ay isang ganap ng manunulat. Sikat at tinitingala ng lahat.

                          Naaalala ko pa ang mga araw na iyon-- ang mga araw na tayo pa ang magkasama. Magkahalong kape at asukal ang aking nalasap. Nakilala mo na nga ang mga panulat na may tinta at nakadama ako ng selos, ngunit sa bandang huli, napagtanto ko na sila ang nagturo sa'yo kung paano magkaroon ng mga konkretong desisyon--mga desisyong hindi na mababago, hindi na mabubura. Mga desisyong kailangan sa giyera ng buhay. Sila ang nagpatuloy ng misyon ko sa'yo, ang tulungan kang iguhit ang kinabukasan mo.

                         Salamat sa kanila. Salamat.

                         At ngayon, dinampot ako ng anak mo mula sa silid mo. May matutulungan na naman ako, subalit sa pagkakataong ito, hindi n aako magiging maramot sa kanya, hindi tulad ng ginawa ko sa'yo.

                         Sa wakas, ako naman ang may natutunan. Salamat sa iyo. Ako ito, ang kapirasong kahoy na gumuhit sa buhay mo. Kilala mo pa kaya ako? Ngunit, kahit na hindi, tandaan mo: ikaw pa rin ang alaga kong paborito.